Home

Over ons

Franse Bulldogs

Pups geboren
Vorige nesten

Rasbeschrijving
Franse Bulldogs


Bullmastiff

Rasbeschrijving
Bullmastiff


Paarden

Dagboek

Gastenboek

Contact

Rip

Links


  RIP  
     
  23-02-2013 Gizmo

Tot onze grote schrik is plotseling onze Gismo overleden op 10 jarige leeftijd.
Ze was al een week niet echt lekker en we wilden dan ook na het weekend met haar naar de dierenarts. Helaas heeft ze de beslissing zelf genomen, ze wou even naar buiten en vijf minuten later toen ik haar op wou halen lag ze dood op de bank. We hebben niet aan haar gemerkt dat ze zo slecht was, nog wel met mijn arts erover gehad en die denkt aan een hartstilstand of een bloeding omdat het zo snel is gegaan. Ba, je weet dat dit moment ooit gaat komen maar leuk is het echt niet. Gismo meid we zullen je missen, je bent nu weer bij je maatje Femke en Chester. Vergeten zullen we je nooit.


08-01-2011
Femke

Helaas is 8 januari onze lieve trouwe duitse dog Femke plotseling overleden.

Twee jaar geleden begon het al met klachten dat ze moeizamer overeind kon komen en in de winter magerder werd.
We hebben uiteindelijk foto's laten maken van haar, en daaruit bleek dat ze artrose had en daarom moeilijker ging lopen en vooral in de winter, ook bleek haar hart niet optimaal te werken en moest daar medicijnen voor krijgen plus pijnstilling voor de artrose. Zo heeft ze nog tot begin deze winter goed mogen zijn, waar we erg blij mee waren. Begin van de winter merkten we al dat ze weer slechter werd en ook weer magerder. Zaterdag 8 januari kwam ale na het voeren van de paarden in huis en zei tegen mij Femke is niet zo lekker die spuugt, je denkt niet meteen het ergste aangezien ze dat wel meer deed. Een uurtje later ga ik naar buiten om de paarden in de bak te zetten en toen zag ik Femke in de mesthoop liggen wat ik erg vreemd vond.
Ik ga naar haar toe en zie tot mijn schrik dat haar buik heel erg dik was en ben meteen in actie gekomen omdat ik wist dat dit foute boel was dat ze een maagkanteling had. Ik heb meteen de kliniek gebeld dat we er aan kwamen en Ale is gelijk er naar toe gereden. Daar aangekomen bleek het inderdaad een maagkanteling te zijn en hebben ze Femke eerst goed nagekeken en die kwamen met het slechte nieuws dat een operatie zo ie zo haar dood zou betekenen vanwege haar slechte conditie en haar hart, ze wouden het wel proberen. We hebben daarom gelijk besloten dat een operatie geen optie zou zijn, ook vanwege al haar kwalen en leeftijd en de kans van 0,0 om te overleven.
Ze hebben geprobeerd om met een slang de maag leeg te maken maar kwamen er niet eens in wat ook een heel slecht teken is.

Lisanne neemt afscheid van Femke.

Ze hebben een gaatje geprikt met een naald om de buik leeg te laten lopen van al die lucht, dit alles was erg pijnlijk voor Femke (en ik kon me later wel voor de kop slaan dat we niet meteen haar hebben laten inslapen).
We gingen met zware pijnstilling naar huis toe met het advies om veel met haar te lopen zodat misschien de maag weer terug zou draaien wat wel een wonder zou zijn (We wouden haar zo ie zo thuis hebben). Na even dit allemaal aangekeken te hebben was het voor ons klaar ze werd niet meer beter en ook de buik begon weer op te zetten. We hebben onze eigen dierenarts gebeld en gevraagd of ze Femke wouden laten inslapen, dit kon zo niet.
Toen de dierenarts kwam lag Femke al lang uit en wou al niks meer. Van te voren hebben we nog snel wat foto's gemaakt van Lisanne en Femke aangezien het Lisanne haar maatje was. We hebben er met zijn drieën bij gezeten en zo is Femke heel rustig ingeslapen, ze gaf al geen kik meer op de dierenarts zo ver was ze al heen.
O wat was dat moeilijk daar gaat ze, en wat een rot einde heeft ze dan nog gehad, we moesten ons natuurlijk heel erg groot houden voor Lisanne die mocht niet merken dat we er zo vreselijk veel verdriet om hadden. We hadden er voor gekozen om lisanne er bij te laten zijn, en hebben haar uitgelegd dat de dokter Femke een spuitje zou geven en dat Femke dan voor altijd zou slapen en er straks niet meer zou zijn en dat ze heel erg ziek was. Lisanne snapte het op haar mannier en heeft op een paar keer vragen waar Femke nou toch is er niet meer over gesproken. Femke meid we zullen je heel erg missen en vergeten doen we je zeker nooit, je hebt nu geen pijn meer rust zacht lieve meid.

Geboren op 21 mei 2003 en overleden op 8 januari 2011


18-1-2010
Chester

Met heel veel pijn en moeite hebben we begin dit jaar onze Chester moeten laten gaan. Hij was op, en erg ziek, hieronder staat zijn verhaal.

Twee en een half jaar geleden begonnen we wat met Chester te tobben, hij had vage diaree klachten en piepte zo nu en dan.
Na heel veel onderzoeken en verschillende dierenartsen verder zeiden wij op laatst maak hem maar open hij heeft duidelijk pijn.
Tijdens de kijkoperatie bleek hij een heel groot gezwel in zijn darmen te hebben die alles bijna afsloot.
Hij moet heel erg veel pijn hebben gehad, maar Hij heeft dat amper laten merken, die bikkel.
Ze hebben gelijk doorgezet en het gezwel eruitgehaald en op laten sturen voor onderzoek.
Gelukkig was het goedaardig.
Ook bleek dat hij de ziekte van Crohn had, daar moest hij mee leren leven.
Hij kreeg allemaal medicatie mee om beter te worden.
Nu was het nog niet gedaan met alles hij bleef na de operatie zo hard achteruit gaan en wou niet eten.
Op een gegeven moment hadden wij een heel zielig hoopje hond die erg mager was en niet veel meer deed.
We hebben toen weer overleg gehad met de arts en gezegd dat het genoeg was dit was geen normaal honden bestaan meer.
We hadden een afspraak voor de volgende dag gemaakt om het in te laten slapen.
Maar wonder boven wonder voelde hij waarschijnlijk dat er nu wat moest gebeuren en hij begon die avond ineens te eten en leefde iets op.
De volgende morgen gelijk de afspraak afgebeld dit wouden we even aan kijken hoe het zich verder ontwikkelde.
En het bleef goed gaan tot twee weken geleden.

Hij begon iets af te vallen maar niet gelijk denk je het ergste, hij is ook al bijna negen jaar denk je dan.
In een rap tempo begon hij af te vallen en had weer heel erge diaree klachten.
Toen het weekend werden we wakker van hem en lag hij te schreeuwen, wij gelijk naar hem toe en weer net zoals toen (alleen nu veel erger) had hij pijn alleen nu heel erg.dat was nu duidelijk te zien.
We hebben nog even bij hem gezeten en hem pijn stillers gegeven die ik standaard in huis heb voor noodgevallen.
Gelukkig ging de pijn nu over en ging hij weer slapen en wij ook.
Dat hele weekend leek de pijn steeds erger te worden en hebben we samen besloten dat als het ook maar enigsinds ernstig was (waar we heel erg bang voor waren) we hem zouden laten gaan en geen uitgebreide operaties en onderzoeken meer doen met hem, omdat hij nu heel erg veel pijn had.
We hebben contact gezocht met Wil en haar alles uit gelegd en gezegd dat we haar op de hoogte zouden houden maar dat het ernstig leek. Wat hebben Ale en ik een rot weekend gehad zeg.
Maandag morgen heb ik een afspraak gemaakt met onze eigen dierenarts en gelijk erbij gezegd dat het niet goed leek.
Ale was eerder naar huis gekomen uit zijn werk omdat hij er bij wou zijn ( het was ook echt zijn hondje om het zo maar te noemen)
Daar aangekomen was het druk met andere mensen en moesten we nog wachten, wat we erg naar vonden omdat Chester ons elke keer weer op een mannier aankeek van wat gaat er gebeuren.
Toen we aan de beurt waren en ik de spreekkamer in liep kon ik gelijk al niet meer uit mijn woorden komen en heb hem maar op de tafel gezet en heeft ale alles uit gelegd.
De dierenarts schudde alleen maar en zag gelijk dat hij nier valen had en dat hij geel was.
Na onderzoek zei hij, wat willen jullie wand het lijkt niet goed de lever is ernstig vergroot en het lijkt er sterk op dat hij vol kanker zit.
We hebben meteen besloten om hem te laten gaan het was genoeg geweest. Chester kreeg een spuit met narcose middel toegediend en wij konden even naar een apart kamertje om hem de tijd te geven om te gaan slapen. We hadden het niet breed toen, en huilden alleen maar wat is dit klote je maatje je alles het is zo definitief nu.
Ale heeft hem de hele tijd op schoot gehad en we hebben hem de hele tijd lopen strelen en tegen hem gepraat.
Toen hij sliep kwam de dierenarts ons halen voor de dodelijke spuit om het zo maar te noemen.
Toen hij daar zo lag zag je eigenlijk meteen dat hij heel erg ziek was, waarom heeft hij ons nooit wat laten merken denk je dan.
Hij was heel snel weg en is heel erg vredig gegaan. Daar waren we erg blij om. We hebben nog even gepraat met de arts, en die zei ook dat dit het beste voor hem was, lang had hij niet meer geleefd en met heel veel pijn.
We hebben er een heel goed gevoel over en hebben echt het beste gedaan wat kon, hij heeft geen pijn meer.
We hebben hem mee genomen naar huis en in de tuin begraven, waar hij thuis hoort.

Lieve Chester we hebben een hele mooie tijd met je gehad, we gaan je heel erg missen.
Rust nu maar, je blijft voor altijd in ons herinnering

12-04-2001 - 18-01-2010


Willy ook bedankt dat je ons hem aan ons hebt verkocht het was een super hond.
Groetjes ale jenneke en lisanne
 


     
 
© ItKin Design 2013
Home